Kadra przedwojennych polskich oficerów-sportowców w jeździectwie Fot. domena publiczna Autor: Narcyz Witczak-Witaczyński

14 sierpnia otwarto Igrzyska Olimpijskie w Antwerpii w Belgii. Dzień później, 15 sierpnia 1920 r. rozpoczęła się słynna Bitwa Warszawska będąca kulminacyjnym punktem i zwrotem w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Polscy sportowcy zamiast na igrzyska pojechali na front.

W marcu 1919 roku Polska została oficjalnie zaproszona przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl) do udziału w igrzyskach olimpijskich. Ten zaszczyt nie spotkał na przykład Niemców, którzy jako sprawcy wojny światowej nie otrzymali zaproszenia.

Polscy sportowcy zaczęli przygotowywać się do igrzysk. Latem 1920 roku najlepszych sportowców zwolniono ze służby w Wojsku Polskim na igrzyska olimpijskie w Antwerpii. Pomimo trwającej wojny z sowiecką Rosją, rząd RP zdecydował się wystawić narodową reprezentację. 12 lipca 1920 r. w obliczu bolszewickiej ofensywy, Polska jednak wycofała się z udziału w tych igrzyskach. Sportowcy trafili na front.

Przed wojną, w 20-latach szczególną rolę w polskich ekipach, na samym początku startów w igrzyskach olimpijskich, odegrali sportowcy startujący w jeździectwie. Oni byli bez wyjątku oficerami. Walczyli też w wojnie z bolszewikami.

Adam Królikiewicz to pierwszy polski olimpijski medalista w jeździectwie 1924 r., drugi w ogóle w historii Polski. Kilkanaście minut wcześniej przed nim, pierwszy medal zdobyli dla kraju kolarze torowi. Trzykrotnie też wygrywał słynny Puchar Narodów (drużynowo). W 1920 r. dowódca plutonu 1. Pułku Szwoleżerów.

Kluczową postacią polskiego jeździectwa olimpijskiego był podpułkownik Karol Rómmel. W 1920 roku dowodził 8 Pułkiem Ułanów i brał udział w największej kawaleryjskiej bitwie świata w 20 wieku, bitwie pod Komarowem, gdzie polska kawaleria rozbiła konną armię Budionnego. Parę tygodni wcześniej Rómmel przygotowywał polską kadrę jeźdźców do udziału w IO. Rómmel trzykrotnie brał udział igrzyskach olimpijskich. pierwszy raz 1912 roku (jeszcze w barwach Rosji), potem w 1924 roku w Paryżu i w 1928 roku w Amsterdamie. Tam też odniósl swój największy sukces zdobywając brązowy medal (drużyno) w jeździectwie w konkurencji Wszechstronnego Konkursu Konia Wierzchowego (WKKW). Trzykrotnie też wygrywał słynny Puchar Narodów (drużynowo). O jego klasie świadczy fakt, że wiele lat po IIWŚ, wygrał Ogólnopolskie Zimowe Zawody Konnych w Zakopanem, w wieku 69 lat.

Trzecią słynną postacią wśród polskich kawalerzystów olimpijczyków jest Michał Woysym-Antoniewicz. On jest najbardziej utytułowanym oficerem olimpijczykiem. W 1928 r. w Amsterdamie zdobył dwa medale: srebrny w konkursie skoków drużynowo i brązowy w konkurencji Wszechstronnego Konkursu Konia Wierzchowego (WKKW) też drużynowo. Michał Woysym-Antoniewicz, legionista, potem samego początku odzyskania niepodległości oficer Szwoleżerów Rokitniańskich. Jego pułk w 1920 r. bił się z konną armią Budionnego.

Inni medaliści:
Kazimierz Szosland oficer 2 pułku Ułanów Grochowskich im. gen. J. Dwernickiego. W szeregach walczył na wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej.
Kazimierz Aleksander Gzowski oficer 15 Pułku Ułanów Poznańskich, który brał udział w warszawskiej bitwie i bitwie nad Niemnem.
Józef Józef Trenkwald brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca plutonu i dowódca szwadronu 8 pułku ułanów.

Najsłynniejszym jednak sportowcem-kawalerzystą był major Henryk Dobrzański, słynny „Hubal”, uczestnik wojny z bolszewikami, znakomity jeździec, zwycięzca wielu konkursów jeździeckich, członek reprezentacji na IO w Amsterdamie w 1928 r. jako rezerwowy.